Kırmızı

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

-Yûsra- “Ben kırmızı sevmem ki.” dedi ve yüzü asıldı bir anda. Aslında kırmızı olmasına değil de, farklı bir renkte olmamasına üzülmüştü bir nevi; en sevdiğiydi ve her zaman kırmızıyla aşk yaşarcasına tutunmuştu hayata. Ölümünde bile her yerin kırmızıya bürünmesini istemiyordu. İçten bir gülümseme attı: “Ağabeyciğim, bundan daha iyisi olamazdı. Biliyorsun, şımarık biriyim ve en sevdiğim […]

Birkaç Nanosaniye

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

DİKKAT: YÜKSEK DOZDA HİSSİYATSIZLIK İÇERİR!   10 GÜN ÖNCE, 15.35, Twitter’da: “Come back, please…”   ŞİMDİ…   KADIN: Hey! Napıyorsun? ADAM: Bir saniye, sınava gireceğim. Sonrasında hemen yazarım, uyar mı? KADIN: Tabii ki. ADAM: Bi sn! Çıktıktan hemen sonra arayacağım. KADIN: Peki…   BİRKAÇ SAAT SONRA…   ADAM: Çıktım ben. (Aradı) KADIN: Peki, nasıl geçti? […]

Sakin Kalma Sanatı

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Fight Club darbesiyle yere çakılmış gibi oldu. Sarsıldı. Beyninin derinlerindeydi, onsuzluğun en biçimsiz hali. İliklerinde hissediyordu kahvenin can yakıcı sıcaklığını. Ayakta durmaya çalıştı. Tutunacak bir şeyler aramaya başladı; yatağa attı kendini. Odada yankılanan “Ben fotoğraflarda ölümü görüyorum. Alışığım darbe yemeye.” demesinin sebebi gelen mesajla, kafayı yercesine, ruhen sessizliğe bürünmesiydi. “Halisünasyon görüyorum sanırım” dedi ve tekrar […]

Canlı Kalma Sanatı

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Cansız nesnelerle arası iyi olmayanlar. Özellikle androidlerle falan yaşam sürmeye çalışıp, hüsrana uğrayan bireyler. En basitinden alarm. Uyumak istemezsin ya hani, işte bu durumda devreye girer bunlar ama, anlatamazsın kimseye. Anlatamazsın ki, uykunun tutmamasını. Saçmalayan insanlar tanırsın, kendin başta gelmek üzere… Kore Gazisi kadar yorgun, Hitler kadar sinirli olamazdı.  Kahvaltı etmek zor geliyordu. Tekrar taktı […]

Deja Vu!

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Bazılarını, ne kadar çaba sarfetseniz de yok edemezsiniz. Ölmez onlar; tüm imkanlara rağmen yaşarlar. Dipte doğmuş, dipte yaşamış ve bugün diptedirler onlar… İlahi Güç tarafından korunduklarını düşünürler bir süre sonra. Hissetmekle inanmak arasında kalmışlardır. Kendi aralarında konuşurlar sürekli: – Naber? + İyidir, senden? – Eh işte…Bir sonuca ulaştıklarını söylenemez. İnanmak istemiyorlardır ama, onları koruyan – […]

Günaydın

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

“Berbat bir sabah daha!” diyerek aynaya koştu ve bir sigara yaktı. Birkaç saniye sonra söndürdü ve kahve koydu. Notebook’unu açmak üzere yatağa döndü ve rüyasında görmüş olduğu ve hatırlayamadığı kişiliğe nefret söylemine devam etmek üzere yazmaya başladı: “Gözümü çevirdiğim her yer bulanık; her yer mavi, siyahla karışık. İnsanlar zombi gibi. Hayat? Şekersiz bir kahve gibi […]

Bu Bir Varsayım: Kaldır Ellerini Klavyeden!

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Şaşırdı. Gözlerini 3 yıl boyunca üzerinden kaçırmadığı kızı gördü. Utandığının farkındaydı. Göz göze gelmek için her şeyi yapıyordu ama, kız asla bakmıyordu ona. Lisedeyken uzun bakışmaları olmuştu. Bu defa bir kereden fazla sürmedi. Aslında bir fırsatı kaçırdığını anladı. Lise’de o kadar utangaçtı ki, ondan hoşlanan kızları bile reddediyordu. Bekledi. “Elbet bakacak” dedi. Kapalı alanda tıkandığını […]

Pimi Çekilmiş Cinnet

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Bir kahve koydu, sigarasını aldı çantadan. Müsaade istedi kendince, kafasını sallayarak. Çıktı balkona, yaktı sigarasını. Küllük niyetine kullandığı çınar ağacının gölgesine selam verdi, hafif tebessümle birlikte. Derin bir nefes çektiğinde, kulaklarında yankılandı eski karısının çığlığı: “Zayıfsın sen!” Beş ay sürmüştü evliliği. Her şey ne kadar da güzel gidiyordu aslında. Cicim ayları… Bir an titredi. Ağlayacaktı. […]

Uyku Kaçıran Suratlar

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Mutluymuş gibi yaktı sigarasını. İçinden geçenleri akciğerlerine yazıyordu şüphesiz, ki çevresindekiler de öyle düşündü. Kimse demiyordu ki: “Nasıl bu adam?” Yarım kalan uykusuna devam etmek istedi. Yüzüne bakmak zorunda olduğu insanlara “hoşçakalın” dedi, kalktı masadan… Biraz gülümsedi uyandığında, sonrasında geceye bir merhaba çaktı ve başladı yazmaya:  “Selam. Biraz geç oldu ama, sebeplerim vardı. Geçmişi düzeltemem […]

Vazgeçilmiş İntiharlar

Posted on Leave a commentPosted in Öykü

Zargana’yı okudunuz mu, bilmiyorum ama, gayet havalı olduğunu da düşünmüyorum. Kitabın teması gibi hayat şu an: İnsan olmasa da olur. Kalem kağıt hiçbir şey galiba, öyle yani. Mutfakta kalmak ve balkondan kuşlara konuşmak gibi: İçses: “Gözler kalbin aynasıydı hani? Bireyler yaşayamadı o anı, ya da sahteydi mutluluklar. Gözleriden yaş gelmeyen gecelere devam ediliyor hâla . […]