Uyurgezer Oldum Anne!

Posted on Posted in Deneme

Sanırım sekizdi yaşım. Hiperaktiftim. O aralar gülümserdim, daha fazla gülümserdim. Kahkaha derecesinde… O gün ön balkondan sanırım on sekiz yaşlarında birinin başına, yanlış hatırlamıyorsam mahalle maçlarında kalecimizdi – Ben de onun iki devre sonrası kalecisiydim mahallenin – salatalık turtuşusu atmıştım, aklıma geldikçe gülüyorum halen. Ve hatıramda kalmıştır; arka balkondan işemiştim. Annemler çarpılırsın, falan derdi, ben gülerdim. Dalga geçtiğim bile olurdu. İşte öyle birkaç şey daha yapmıştım fakat, son yapmış olduğum arka balkon olayı bir şeyleri anlamama yardımcı olmuştu.

Aklıma daha öncesinde yapmış olduğum absürd bir şey geldi: Kuzenimi, eniştem arabasını temizlerken ön tekerlekten çıkan yılanla korkutmuştum. Öyle caniydim, tabii ki değildim ama çığlık içinde uyanmışlığım şu an bile aklımdadır. Yılanlar başımın şevresini sarmış halde. Allah işte… Konumuz bunlar değil tabii. Devam edeyim…

Gecesinde, ‘The Walking Dead Modu Aktif’  hale gelmiş ve ben başını hatırlamadığım bir olay yaşıyorum. Sanırım yataktan kalmış, gecenin bir köründe, kapı kilidini açmış ve evden çıkıp, gidiyorum. Bilincim açık ve bilinçsizmişim gibi davranıyordum yani. Uyurgezer olmayı hayal etmiştim o sıralar; başarmıştım sanırım. Allah Kerim ki, babaannemin kapısına vurmuştum. Öyle bir şey nasıl olabilir, halen alkım almıyor. Anlatırlardı böyle olmuş falan diye, Allah’a dağbaşında olmadığımız için şükrederdim. Gerçi kapıdan çıkıp, gitmemiştim ama, yine de çok şükür.  O sıralar, dediğim gibi hiperaktivitenin vermiş olduğu güçle kapıyı kırarcasına vurmuşum. Öyle dediler, hatırlamıyorum. Hatırladıklarımdan bahsedeyim…

Yürüdüm. Acaba ne düşündüm o ara, hangi kafayla öyle bir şey yapmış olabilirim? Birkaç saniye sonra, sanırım sabah namazına kalkmış olan babaannem açtı kapıyı: “Oğlumm! Nereyee?” Bir şey diyemedim tabii. Sadece nur gibi bir yüzle karşı karşıya olduğumu hatırlıyabiliyorum şu an için. Aylaklar gibi bakıyordum öyle. Kucağına almış beni babaannem. Hemen katımıza koşmuş ve sonrasında anneme haber vermiş. Tabii o gece babam da yok, mesaiye kalmıştı. Annem de şaşırmış halde, ağlıyor muydu, kızarmış mıydı, ne yapıyor bilmiyorum.

Eve geldiğimde, soğukkanlılığın da etkisiyle, direkt kanepenin üstüne uzandım ve başımı duvara çevirdim. Anneme şu cümleyi söylediğimi bariz hatırlıyorum: “Uyurgezer oldum anne!” Duvara bakıyordum yarı baygın. Annem korkmuştu tabii, doğal olarak. İlk başlarda derin nefes aldı ve sonrasında bana bir şeyler sormaya başladı. “Oğlum adın ne?”, “Yaşın kaç?”, “Nerede okuyorsun?”  falan… Ben de her soruya cevabı anında vermeye devam ediyordum. Hatırladıklarım bu kadar. Korkmuştum, ne yalan söyleyim? Fakat anlıyorum ki, söylediklerinde yüzdeyüz haklıydı…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *