İçimdeki Şeytan

Posted on Posted in Öykü

İstenilen oranda bölünüyoruz… İstedikleri gibi aşık olmamayı öğreniyoruz, istedikleri kıvamda, istedikleri… Hatta istedikleri zamanlarda daha da hızlanıyor bu orantı. Orantı terse döndüğünde oran değişmez ya hani, bu halde daha da artıyor katsayı…

!!%%/()&&

“Sessizliğine saktlan dostum!” dedi kendine ve yazmak için birkaç müsvette aramaya başladı, aslında bir de kaleme ihtiyacı vardı. Düşündü, elektriksiz ortamda laptop’ını da… Birkaç şey karaladı; sildi, çizdi, buruşturup attı. İsteksizce yaşıyordu sanki ve her uyanışında küfür ediyordu yastığına, uyutmadığı için kendini. Rüyalarındaki kadın da buradan payını alıyordu:

“Keşke…

Ünlem işaretine bile gerek kalmadı kadın, görüşmek üzere olduğumuz anda biter uykumuz ve başlar suskunluğumuz. Aslında olay şu: Bir kıza gördüğün anda aşık olabilirsin, asıl beceri olmamaktır.

Gülümsüyordur yani! Bilmiyorum, bazen neden böyle melankoliye bağlıyorum ama, sanırım biriyle üç kez karşılaşmışsam bu tesadüf olamaz. Sübhane rabbiye’l-a’lâ ve sübhane rabbiye’l-azîm gibidir. Ben tesadüflere inanmam ki! Matematik neyi emrediyorsa, öyledir her şey. Matematik doğada zaten ve Allah ne diyorsa, odur olması gereken…

Allah’tan başka kimseye bahsetme!

Ağlamak istiyorum, sonsuza kadar gülmemek belki de. Bu kelimeyi son zamanlarda birçok defa kullandım. Belki de çürüyerek öleceğim olmayan bedenimde. Gerçekten bilmiyorum. Geceleri de…

Ve bazen değer verdiklerinle arana koyacağın geçici süreli bir mesafe, gelecek için yapabileceğin en iyi hamle olabilir.

Ağlama! Biraz tebessüm yeter gerginliğini kamufle etmeye.

Neden her şey böyle sardı boka? Neden bu hale geldim? Bunu da bilmiyorum hiç şüphesiz. Bildiğim bir şey varsa, o da egoma yenik düştüğümdür. Her şeyi biliyormuş gibi davranmam, Allah’tan başkasına da güvenmemem gerektiğine…

Ve günün her saati ayık kalmaya çalışan birini düşün.

Neyse işte. Ben bi’ boku becerememişsem, o halde varım bittabi hakikat. Bir anonim derki: Sev! Kanının son damlasına kadar…

Görüşürüz dileklerini ilet, o an haricindeki kendine.

Umudu elden bırakma. Her gün giydiğin çeşit çeşit gömleklerine düğümle, elbet saati gelince kullanırsın. Kahve’yle bir yudum alman gerekse de mutlaka yap bunu.

Neyse, günaydın.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *