Yirmibirinci Yüzyıldan Aşağı

Posted on Posted in Öykü

BİRİ: “Sadece odaklan ve kendini bırak.”

DİĞERİ: “Oradayım ve atladım. Eee?”

BİRİ:  “Düşün: gözlerin daha da kızarık görünüyor şimdi; kulaklarında daha da sisli sesler, derinden giren pis kokular var burnunda, en önemlisiyse artık uykularında olmayan bazı hayallerin var.

Tamam mısın?”

DİĞERİ: “Mmm. Evet. Düşmeye devam ediyorum ama, di mi?”

BİRİ: “Sanırım. Sebepler var elbet, bu şehirde beynine teker teker işleyen bi’ geçmişinle yaşıyorsun. Unutuyorsun, bazı saatlerde içmen gereken ilacının olduğunu.

Yaşıyorsun, tabi ki paranoyaların var. Ağlayamıyorsun bazen… Neyse.”

DİĞERİ: “Abi! Bi’ saniye. N’apıyoruz ya?”

BİRİ: “Kimi zamanlarda kavga ediyorsun kendimle sadece. Düşüyorsun… Geçen günlerin kini gözünde canlandığında, gücün varla yok arasında…

Ölmek istiyorsun sanki, yalan söylemem gerektiği halde dürüstlüğün verdiği karşı konulamaz gücünle.

Ve…

Atladın bu yüzden.”

DİĞERİ: “Şimdi şöyle düşünüyoruz o halde… Hayal etmeye çalışıyorum… Hatırlıyorum, yarıda kalan umutlarımın ciğerlerime derinden giren bi’ nikotinden farkı yok.

20. yüzyıldayım.

Saçmaladığım anlar hep gözümün önünde.

Sabırsız olduğum anlarımı da unutmamam gerek tabi ki. Kötü olduğu kadar da iyiye bi’ işaret olmaz mı hiç bu?”

BİRİ: “Tabi ki olamaz. Devam ediyorsun.”

DİĞERİ: “Karalıyorum, düzenleyip boyuyorum… Zihnimde. “

BİRİ: “O kadar da değil, düşüyorsun ve 20. yüzyıldasın artık. Bi’ yere ayrılma, çizgiden çıkmamalısın; unurma.”

DİĞERİ: “Öyle değil. Belki de önemsenmeyecek kadar küçük bi’ hataya takıyorum, zamanla düzelmesi muhtemel olsa bile…

Sanırım oradayım.”

BİRİ: “Mesela? Nasıl?”

DİĞERİ: “Dur bi’ saniye. Biriyle karşılaştım. Sanırım o.”

ÖTEKİ:“Merhaba. Ben, Saftirik Greg gerçeği olan dünya’da olayın baş kahramanı gibiyim.”

DİĞERİ: “Merhaba?”

ÖTEKİ: Gene ben bi’ o kadar gerçekçi ve paranoyak olan…”

BİRİ: “Pardon?”

…dik kafalı olduğu kadar akıllanmayacak biriyim. Gününün…

…biriyim.”

ÖTEKİ: “Bi’ o kadar…

…sağ cebimde sakladığım hayalleri olan biriyim…”

DİĞERİ: “…

Öyle biri işte. Tam hatırlayamıyorum…”

ÖTEKİ: “Sanırım 19. yüzyılda kalmalıydım.

Belki de hikayeye bütün olarak bakmam gerek ve sanırım uykumu alamadığımdan oluyor bu.

Hatırlamalıyım olanları…”

“Kim o Clementine?”

BİRİ: “Noluyor? Anlatsana.”

DİĞERİ: “Dur bi’ saniye ya. Churchill ailesi tamamlandı sanırım, hani şu İngiliz…<%#?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *